Przegląd krzewinek i krzewów dobrze znoszących cień i ekspozycję północną. Hellebory, hortensje, rododendrony i inne gatunki z informacjami o wymaganiach w polskim klimacie.
Helleborus orientalis (ciemiernik wschodni) jest jednym z najwcześniej kwitnących roślin ogrodowych w Polsce, rozpoczynając kwitnienie nierzadko już w lutym lub marcu, zależnie od warunków roku. Roślina jest byliną zimozieloną (liście utrzymują się przez zimę, choć mogą przemrozić) i znosi głęboki cień pod koronami drzew liściastych.
Ciemierniki preferują gleby zasobne w próchnicę z odczynem obojętnym lub lekko zasadowym – co różni je od większości roślin cieniolubnych preferujących kwaśne podłoże. W Polsce dobrze rośnie w pobliżu budowli z wapiennym lub betonowym fundamentem, gdzie odczyn gleby jest wyższy. Roślina jest trujące we wszystkich częściach – wymaga ostrożności w ogrodach z dziećmi i zwierzętami.
Hydrangea macrophylla (hortensja ogrodowa, hortensja liściasta) jest krzewem tolerującym stanowiska zacienione, choć obfitsze kwitnienie następuje przy większym dostępie światła. W warunkach ekspozycji północnej lub głębszego cienia roślina kwitnie słabiej, ale zachowuje dekoracyjność liści przez cały sezon. Barwa kwiatów hortensji ogrodowej zależy od odczynu gleby: w kwaśniejszej glebie kwiaty są niebieskie, w zasadowej – różowe.
Hortensje ogrodowe są wrażliwe na przemarzanie pędów kwiatonośnych, co w Polsce ogranicza kwitnienie w zimnich zimach, gdyż pąki kwiatowe formowane są na przyrostach poprzedniego roku. Odmiany remontantowe ('Endless Summer', 'Magical Revolution') kwitną na przyrostach bieżącego roku i są bardziej odpowiednie dla polskiego klimatu. Na stanowiskach północnych hortensje wymagają ściółkowania korzeni i ochrony pędów przed mrozem w pierwszych 2–3 latach.
Różaneczniki (Rhododendron) stanowią rozległą grupę krzewów o bardzo zróżnicowanych wymaganiach. Gatunki stosowane w Polsce to głównie mieszańce wielkokwiatowe i mieszańce japońskie (azalie). Wszystkie wymagają kwaśnej gleby (pH 4,5–5,5) i nie tolerują zasadowego odczynu, co jest ich głównym ograniczeniem w warunkach polskich, gdzie dominują gleby neutralne lub zasadowe.
Różaneczniki sadzone na stanowiskach z ekspozycją północną kwitną obficiej niż na pełnym słońcu, gdyż unikają poszarzenia kwiatów w upale. Jednak konieczność kwaśnej gleby oznacza, że przed sadzeniem niezbędna jest korekta pH, zazwyczaj przez dodanie torfu i siarczanu glinu. Systemy korzeniowe różaneczników są płytkie i wrażliwe na suszę – ściółkowanie korą jest niezbędne.
Skimmia japonica jest zimozielonym krzewem o wolnym wzroście, bardzo dobrze znoszącym głęboki cień. W Polsce jest w pełni mrozoodporna w strefach 6–7, a w strefach chłodniejszych może wymagać ochrony zimowej. Roślina jest dwupienna – do owocowania konieczna jest obecność osobników obu płci.
Skimia jest jednym z niewielu zimozielonych krzewów, które dobrze rosną w głębokim cieniu. Na stanowiskach z bezpośrednim nasłonecznieniem liście żółkną. Roślina jest dekoracyjna przez cały rok: wiosną kwitnie, latem tworzy zielone owoce stopniowo czerwieniejące jesienią i utrzymujące się przez zimę.
Na polskich działkach z ekspozycją północną lub głębokim zacieniem kluczowe parametry to nie tylko tolerancja na cień, ale też mrozoodporność (strefa 5–6 dla większości centralnej i zachodniej Polski) oraz stosunek do odczynu gleby. Przed sadzeniem krzewów cieniolubnych zalecane jest zbadanie pH gleby prostym testem dostępnym w ogrodniczych centrach obsługi.
Baza danych różaneczników dostępna jest w materiałach Royal Horticultural Society. Opisy gatunków cieniolubnych publikuje Plantwise.